از خواب مي پرم … صفحه گوشي را نگاه مي كنم … هيچ چيز جديدي نيست …
ياد خواب مذخرف ديشب مي افتم … كمي طول مي كشد عادت كنم …
كمي طول مي كشد يادم بياييد … كمي طول مي كشد بفهمم كجا دارم زندگي مي كنم …
اينجا … هيچ وقت … هيچ كسي … روي من حسابي باز نكرده بوده …
پ ن : از اين خميازه ها مي ترسم …
پلك بر هم نمي زنم … تا تمام اين آفتابگردان ها پيشكش شوند …
تا مسافران خسته دور و دورتر شوند … بروند به همان كلانتري 114 …
نه … نه … اينجا تمام آنها به من مي خندند … نه … لبخند مي زنند …
مي دانم … تقصير من بوده … همه چيز را قبول دارم … بايد اعدام شوم …
پ ن : روي نوشته ها حساب نكنيد … همونطور كه روي من …
پ ن : پست هاي قبلي نظر نداشتن … از اين به بعد دارن …
